Dzisiaj jest 23 lip 2014, 09:10
Zmień rozmiar czcionki
HistoriaPolski.eu - Forum historia Polski

Bitwy, wojny i kampanie

Kształtowanie się granic państwa polskiego po I wojnie świat

Polskie wojny i konflikty zbrojne w okresie dwudziestolecia międzywojennego:
* powstanie w Wielkopolsce - 1918-1919
* powstania na Górnym Śląsku - 1919-1921
* wojna polsko-bolszewicka - 14 lutego 1919-12 października 1920
* wojna ukraińska - 1918-1919
* wojna litewska - oficjalnie do 1938 roku, a właściwie 1919-1920
* konflikty z Czechosłowacją - 1919-1920

Kształtowanie się granic państwa polskiego po I wojnie świat

Postautor: Warka » 08 lut 2011, 04:10

Kształtowanie się granic państwa polskiego po I wojnie światowej
Polska po I wojnie światowej wróciła na mapę polityczną Europy. Ceną za to było straszne wyniszczenie kraju. Polska odradziła się jako państwo niepodległe w 1918 roku, pomimo tego kształt jej granic był ciągle „plastyczny” i ostatecznie ukształtował się w latach 1921 – 1922, po zawarciu traktatu ryskiego z bolszewicka Rosją i zakończeniu plebiscytów na Warmii i Mazurach.
Po zakończeniu I wojny światowej niepodległości Polski zagrażały Niemcy i ZSSR, które wcale nie skrywały swej wrogości do Polski. Szczególnie niebezpieczna była granica z Niemcami, która była pozbawiona przeszkód naturalnych, a Niemcy po przyznaniu im enklawy wschodniopruskiej otaczały Polskę kleszczami od zachodu i północy. Podczas gdy niemieccy posłowie w czerwcu 1919 roku podpisywali tzw. „traktat wersalski” już wówczas myśleli o jego rewizji i odzyskaniu byłego zaboru pruskiego. Wkrótce się tak stało. W roku 1920, w okresie wojny polsko – bolszewickiej, w okresie osłabienia państwa polskiego w Niemczech domagano się przyłączenia do Rzeszy Pomorza, Śląska i Poznańskiego.
Niemcy stosowali brutalną i bardzo konsekwentna politykę germanizacyjną, prowadzoną szczególnie intensywnie za czasów Bismarcka. Polityka ta spowodowała, że w niektórych rejonach Śląska, Pomorza i Warmii dominowała ludność niemiecka. Ludność polska dominowała jedynie w Wielkopolsce. W roku 1918 członkowie Koła Polskiego zdecydowanie domagali się ponownego przyłączenia zaboru pruskiego do odbudowującej się wówczas Polski. Jednak, gdy sprzymierzone państwa dyktował Niemcom warunki zawieszenia broni nie nakazały im wycofania wojsk z Wielkopolski, Pomorza i Śląska. Zaczęto wówczas myśleć o ewentualnej akcji powstańczej.
W Wielkopolsce bezpośrednim powodem wybuchu powstania był przejazd przez Poznań Ignacego Paderewskiego 26 grudnia 1918 roku. Polscy powstańcy pod dowództwem gen. Józefa Muśnickiego w krótkim czasie odnosili znaczne sukcesy. Na wyzwalanych ziemiach oficjalne dowództwo przejmowała Naczelna Rada Ludowa. Jednak o ostatecznej przynależności tych ziem do polski zadecydowała dopiero konferencja wersalska.
W skomplikowanej sytuacji w końcu 1918 roku znalazła się Galicja Wschodnia, z głównym ośrodkiem we Lwowie, tam większość etniczną stanowili Polacy. Lwów był w tym czasie jednym z najbardziej prężnych ośrodków polskiej kultury. W lutym 1918 roku państwa centralne podpisały układ w Brześciu z Radą Centralną Ukraińską. Układ ten przyznawał Ukraińcom nie tylko Galicje Wschodnią z Lwowem, ale także Chełmszczyznę. Opierając się na tym traktacie stacjonująca na Ukrainie Centralna Rada ukraińska postanowiła zbrojnie zająć Galicję Wschodnią i uniemożliwić tym samym Polakom włączenie jej w skład państwa polskiego. W nocy 1 listopada oddziały ukraińskie opanowały Lwów i wiele innych możliwości położonych między Sanem a rzeką Zbrucz. Odpowiedz polskich mieszkańców Lwowa była spontaniczna i zdecydowana. Po ciężkich walkach wojska ukraińskie zostały z miasta wyparte. Jednak ich przewaga w pozostałych miastach Galicji była tak znaczna, że dopiero koncentracja – w początkach roku 1919 – regularnych wojsk polskich pozwoliła na skuteczne przeciwnatarcie.
Ukraina dodatkowo została zaatakowana przez armię Czerwoną, doprowadziło to do zawarcia z Polską sojuszu i we wrześniu 1919 roku została podpisana umowa Naddnieprzańska. W zamian za pomoc, którą Polska udzielić miała Ukrainie w walce z Armią Czerwoną, Ukraińcy zrzekli się swych pretensji do Lwowa i innych miast Galicji Wschodniej do rzeki Zbrucz, która stanowić miała przyszłą linię graniczną między obu państwami.
Walki z Ukraińcami spowodowały zaabsorbowanie tworzącej się dopiero armii polskie, moment ten wykorzystali Czesi w sporze o Śląsk Cieszyński. 23 stycznia 1919 roku zupełnie niespodziewanie wojska czeskie zaatakowały stacjonujące w powiatach: cieszyńskim, bielskim i frasztyckim polskie jednostki. Mimo bohaterskiej obrony Polacy zostali wyparci. Czesi wykorzystując swoją przewagę militarną zajęli także Spisz i Orawę. W związku z powyższym w spór wmieszała się także Rada Najwyższa (Rada Czterech). Uznając fakty dokonane, podjęła ona w lipcu 1920 roku arbitralną decyzję, zgodnie, z którą, wbrew zasadzie etnicznej, znaczna część Śląska Cieszyńskiego przypadła Czechom.
Po zawarciu traktatu ryskiego z Rosją i zakończeniu plebiscytów na Warmii i Mazurach ukształtowały się granice Polski. Łączna powierzchnia państwa osiągnęła wówczas 388 tyś km2 (szóste miejsce w Europie). Na ogólna długość granic 5529km, na granicę z Niemcami przypadło – 1912km, z ZSSR – 1412km, Czechosłowacją – 984km, Litwą – 507km, Rumunią – 347km, Wolnym Miastem Gdańskiem – 121km, z Łotwą -106km, pozostałe – 140km – to granica morska.
Powyższy stan granic utrzymał się do roku 1939. W tedy to właśnie – 1 września – o godzinie 4 45 rano siły zbrojne Trzeciej Rzeszy zaatakowały Polskę. Pierwsze pociski spadły na placówkę Westerplatte, niemieckie jednostki zaatakowały Polskę z trzech stron: od północy, zachodu i południa. Polska ponosiła druzgocące klęski, a na domiar złego 17 września 1939 roku od wschodu zastaliśmy zaatakowani przez Rosję. Między 19 a 20 września doszło do dwóch wielkich bitew w pobliżu Tomaszowa Lubelskiego. Warszaw skapitulowała 28 września, padła twierdza Modlin, 2 października poddali się obrońcy Helu. Wojna została przegrana. Doszło do IV rozbioru Polski.
27 września, jeszcze w czasie trwania działań wojennych przybył do Moskwy minister spraw zagranicznych Rzeszy – Ribentrop. Już następnego dnia, 28 września podpisany został niemiecko – radziecki pakt o „granicach i przyjaźni”, który wytyczał granicę niemiecko – radziecką, która przebiegał wzdłuż Pisy, Narwi, linii Ostrołęka – Treblinka, Bugu, linii Bełżec – Wisłok oraz rzeki San. Po stronie radzieckiej znalazła się Białostocczyzna oraz województwa: lwowski, stanisławowskie, tarnopolskie, wołyńskie, poleskie, nowogródzkie i wileńskie. Niemcy zagarnęły część województwa warszawskiego i lubelskiego, zabierając tym samym ponad 48% państwa polskiego.
Awatar użytkownika
Warka
 
Autor tematu
Posty: 1560
Rejestracja: 16 paź 2010, 03:38
Monety: 48,174.33
Podziękował : 1 raz
Otrzymał podziękowań: 2 razy
Online: 15h 42m 28s

Reklama

Re: Kształtowanie się granic państwa polskiego po I wojnie ś

Postautor: Artur Rogóż » 22 lut 2011, 00:27

Powstania śląskie - trzy konflikty zbrojne na Górnym Śląsku, jakie miały miejsce w latach 1919-1921 między ludnością polską i Niemcami. Odbyły się one w okresie formowania się porozbiorowego państwa polskiego.

Powstania śląskie:
I powstanie śląskie - od 16 sierpnia do 26 sierpnia 1919
II powstanie śląskie - od 19/20 sierpnia do 25 sierpnia 1920
III powstanie śląskie - od 2/3 maja (już po plebiscycie) do 5 lipca 1921


Pierwsze powstanie na Górnym Śląsku

W nocy z 16 na 17 sierpnia 1919 r., z obozu w Piotrowicach wyruszyła 40-osobowa grupa powstańców z Maksymilianem Iksalem na czele. Po krótkim marszu dotarła ona do folwarku w Gołkowicach, gdzie stacjonował oddział Gnenzschutzu. Powstańcy podzieleni na trzy grupy, okrążyli dwór i placówki niemieckie, a następnie ruszyli do szturmu. Wróg jednak nie dał się zaskoczyć. Wywiązała się walka. Powstańcy byli nieźle uzbrojeni i z furią nacierali. Po zbliżeniu się do stanowisk wroga użyli granatów ręcznych. Krótkotrwały bój zakończył się sukcesem oddziału Iksala. Niemcy poddali się. Zginęło dwóch powstańców: Franciszek Panus i Franciszek Sernik oraz 6 Niemców. Jeńców wziętych do niewoli odstawili powstańcy do Cieszyna.

Powstanie objęło najpierw powiat pszczyński. Komendant powiatowy Alojzy Fiza usłuchał rozkazu Iksala i dał sygnał podległym sobie oddziałom powstańczym do akcji. Powiat pszczyński w planie bojowym powstańców podzielony został na dwie części. W południowej części dowództwo miał sprawować komendant powiatowy Fiza, w północnej - Stanisław Krzyżowski.

Sygnałem do rozpoczęcia działań bojowych miał być wybuch miny o północy 16 sierpnia. Niezwłocznie po usłyszeniu sygnału oddziały miały uderzyć na Pszczynę i Mikołów. W obu tych miastach znajdowały się główne siły Grenzschutzu. Minęła jednakże umowna godzina, a sygnału nie było. Nastąpiła konsternacja i niepewność w powstańczych kompaniach. Nie wiadomo było co robić, czy czekać dalej, czy rozpocząć walkę? Wtedy to Stanisław Krzyżowski podjął samodzielna decyzje, aby nie czekając niezwłocznie wyruszyć do boju. Około 1:00 po północy siły Krzyżowskiego pomaszerowały na Tychy. Decyzja była słuszna, gdyż dzięki zaskoczeniu powstańcy szybko zdobyli dworzec kolejowy, folwark i pocztę. Kiedy Ślązacy cieszyli się ze zwycięstwa we dworze tyskim niespodziewanie uderzył jeszcze tej nocy oddział Grenzschutzu z sąsiedniej wsi Czułów. Zaskoczeni powstańcy początkowo się cofnęli, ale wkrótce przeszli do gwałtownego kontrataku, który dał im zwycięstwo. Dzień 18 sierpnia był dniem największego nasilenia działań powstańczych. Do boju ruszyły dalsze oddziały w okręgu przemysłowym Najcięższe walki toczyły się w powiecie katowickim. W dwóch sąsiadujących miejscowościach: Bogucicach i Małej Dąbrówce, trwały przez trzy dni. Najpierw w Bogucicach powstańcy stoczyli trzygodzinny bój z nacierającymi policjantami i wojskiem. Po nadejściu nowych sił wroga Ślązacy wycofali się ze wsi. Następnego dnia kilkakrotnie ponowili szturmy, aby odbić miejscowość; Niemcy mieli jednak zdecydowana przewagę ogniową.

Ze zmiennym szczęściem walczyli powstańcy na terenie powiatu bytomskiego. zgrupowane tu były spore siły Grenzschutzu, dobrze uzbrojone i przygotowane do walki.

W Łagiewnikach niewielki oddział powstańczy po krótkiej walce zdołał rozbić 100-osobowy posterunek Grenzschutzu, ale gdy przybyły Niemcom posiłki wsparte samochodami pancernymi - musiał ustąpić pola.

Ostatnie walki w pierwszym powstaniu śląskim toczyły się w Mysłowicach, gdzie działał batalion powstańczy pod dowództwem Ryszarda Mańki.

Od 19 sierpnia Niemcy zaczęli systematycznie wypierać powstańców z ich pozycji. Siły niemieckie były ciągle wzmacniane nieustannie przybywającymi oddziałami wojska, a prymitywnie uzbrojonym powstańcom coraz bardziej zaczął się dawać we znaki brak sprzętu wojskowego, a szczególnie amunicji. 24 sierpnia 1919 r. główny komendant powstania, porucznik Alfons Zgrzebniok, widząc że powstanie jest przegrane, wydał rozkaz za-przestania walk. Pierwsze powstanie na Śląsku było zakończone.

Drugie powstanie

Po zakończeniu pierwszego powstania POW Górnego Śląska przechodziła głęboki kryzys. Wielu członków organizacji znalazło się poza terenem Śląska, inni żyli w nędzy i ciągłej obawie zemsty niemieckiej. Ożywienie działalności POW zaczęło się na początku 1920 r., ale jeszcze w kwietniu tego roku liczyła ona tylko około 5 tys. członków. Radykalny społecznie charakter tej organizacji niepokoił jednak bardzo piłsudczyków, co przejawiło się niejednokrotnie w burzliwym, powstańczym roku 1919. Stąd też od 1920 r. starali się oni przenikać w większym niż dotąd stopniu do kierownictwa POW i wpływać na kierunek jej działalności. Nad odnową organizacji rozpoczął prace nowy sztab pod kierownictwem Alfonsa Zgrzebnioka. Teren plebiscytowy podzielono początkowo na sześć, a następnie na dziewięć okręgów. Na komendantów okręgów powołano min.: Karola Grzesika, Józefa Bułę, Walentego Fojkisa, Rudolfa Kornke i Stanisława Mastalerza. Każdy okręg dzielił się na rejony obejmujące od kilku do kilkunastu gmin. Niższe ogniwo stanowiły organizacje terenowe, zwane też organizacjami miejscowymi. Praca zmierzająca do nadania POW bardziej sprężystego charakteru wkrótce zaczęła przynosić rezultaty. Wzrosła ilość członków. W końcu maja 1920 r. POW liczyła już około 7 tys., a w lipcu tego roku - około 14 tys. osób.

16 sierpnia 1920 r., kiedy Armia Czerwona znajdowała się pod Warszawa, berlińskie biuro prasowe podało kłamliwą wiadomość o zajęciu Warszawy. Następnego dnia gazety niemieckie na Górnym Śląsku na pierwszych stronach ogłosiły upadek stolicy Polski.

Niemcy postanowili wykorzystać ciężką sytuacje Polski i na początek przejść do ofensywy dyplomatycznej. Na międzynarodowej konferencji w Spaa (15-16 lipca 1920 r.). Niemcy zażądali pozostawienia całego Górnego Śląska w ich rękach. Delegat polski na konferencję w Spaa, zabiegający o pomoc Francji i Wielkiej Brytanii, musiał wysłuchać w pokorze brutalnych antypolskich wystąpień Lloyda George'a. Na konferencji tej udało się Francji przeprowadzić uchwałę o wzmocnieniu oddziałów alianckich stacjonujących na Górnym Śląsku o wojska francuskie przebywające dotychczas na Śląsku Cieszyńskim. Na początku sierpnia pierwsze oddziały nowych kontyngentów wojsk francuskich zaczęły napływać na Górny Śląsk. Wywołało to gwałtowny sprzeciw Niemców. Również robotnicy śląscy i kolejarze, którzy sądzili że oddziały te mają być użyte do walki z Armią Czerwoną niejednokrotnie nie chcieli przepuszczać transportów wojskowych. Wykorzystały to nacjonalistyczne organizacje niemieckie do nasilenia ataków na Francuzów i Polaków.

18 sierpnia dowódca kompanii POW z Szopienic Jan Stanek rozbił posterunek Sipo i zorganizował obronę ludności polskiej. Tego samego dnia batalion powstańców pod dowództwem Walentego Fojkisa, komendanta okręgu katowicko-pszczyńskiego, przybył do Sosnowca, aby domagać się od dowództwa POW wydania broni i rozpoczęcia powstania. Alfons Zgrzebniok pod naciskiem zdecydowanej postawy ludzi Fojkisa zgodził się na wydanie broni. W ciągu następnych kilkunastu godzin cała północna część powiatu katowickiego została zdobyta przez powstańców, a walki przeniosły się na teren innych powiatów.

Po wybuchu powstania wielki entuzjazm zapanował w Mysłowicach. Na 176 zaprzysiężonych członków POW do wojsk powstańczych zgłosiło się ponad 3 tys. ochotników. Główna placówka niemiecka znajdowała się tu na terenie kopalni mysłowickiej. Niemcy skoncentrowali 120-osobowy oddział Sipo i 40-osobową bojówkę doskonale uzbrojoną.

Znaczne siły niemieckie znajdowały się również w samych Mysłowicach. Powstańcy pod wodzą Ryszarda Mańki zaatakowali najpierw kopalnię, ale ogień broni maszynowej był zbyt silny i atak się załamał. Ruszono wobec tego na miasto. Po dwóch godzinach walk Mysłowice były w ręku powstańców. Wtedy znów ponowiono szturmy na kopalnię, które dały pełny sukces (wzięto 150 jeńców i wiele sprzętu wojennego).

W powiecie pszczyńskim powstańcy pod dowództwem Stefana Krzyżowskiego już w nocy z 18 na 19 sierpnia zdołali opanować dużą część powiatu.

W powiecie rybnickim powstańcy wystąpili przeciwko bojówkom i policji niemieckiej. Godów, Zebrzydowice, Jastrzębie-Zdrój, Wodzisław, Niedobczyce, Pszów, Rudy i inne miejscowości znalazły się w polskich rękach. Sukcesem zakończyły się wystąpienia powstańców w północnych rejonach powiatu tarnogórskiego, w sąsiadujących rejonach powiatu zabrskiego i południowo-wschodnim rejonie powiatu lublinieckiego. Niemcy próbowali się bronić w Kamienicach, Bobienicy, Psarach, Lubszy i Ligocie ale po krótkich walkach zostali wyparci z tych miejscowości. Również w powiecie bytomskim powstańcy pod dowództwem Rudolfa Kornkego ruszyli do boju 19 sierpnia. Rozbark, Brzeziny Śląskie, Wielka Dąbrówka, Brzozowice, Piekary Śląskie, Miechowice i Łagiewniki zostały uwolnione od placówek niemieckich.

19 sierpnia w Bytomiu odbyła się narada przywódców polskich partii politycznych pod kierunkiem Wojciecha Korfantego, Która podjęła decyzję wydania odezwy do ludności polskiej wzywającej do samoobrony i udziału w strajku. Wtedy dopiero Komenda Główna POW podjęła oficjalną decyzję o rozp. powstania zbrojnego w nocy z 19 na 20 sierpni 1920 r.

Cele powstania, w myśl założeń kierownictwa, były ograniczone: miały dopr. do rozbrojenia Sicherheitspolizei i innych org. niemieckich oraz utworzenia na ich miejsce polskich Straży Obywatelskich.

Powstanie miało objąć powiaty: pszczyński, katowicki, bytomski, tarnogórski, gliwicki, toszecki, zabrzański, lubliniecki, raciborski i rybnicki.

24 sierpnia toczyły się walki o Nowy Bytom, zakończone zwycięstwem powstańców. Tego samego dnia Międzysojusznicza Komisja Rządząca i Plebiscytowa wydała zarządzenie rozwiązujące Sicherheitspolizei. Oddziały Sipo skoncentrowano wkrótce w Gliwicach, Rybniku oraz Opolu i rozbrojono. Następnego dnia ukazał się rozkaz o zakończeniu powstania i rozwiązaniu POW.

Na mocy zarządzenia Międzysojuszniczej Komisji utworzono nową Policję Górnego Śląska, tzw. Apo (Abstimmungs Polizei) złożoną z Polaków i Niemców.

Trzecie powstanie

O godz. 2:00 w nocy z 2 na 3 maja 1921 r. w kilku miejscowościach śląskich rozległy się potężne detonacje. To oddziały grupy Puszczyńskiego - "Wawelberga" wysadzały mosty kolejowe na najważniejszych liniach prowadzących z Niemiec na Śląsk. Ogółem zniszczono 7 mostów, między innymi pod Opolem, Kluczborkiem, Białą Prudnicą i Kędzimierzynem. Zniszczono także niemiecką sieć telefoniczną i zmontowano własną linie łączności. Już w nocy z 2 na 3 maja do walki wystąpiła też cała armia powstańcza.

Już w pierwszym dniu powstania, w rękach polskich znalazła się spora część Górnego Śląska, w tym wiele miast. Opanowane zostały Katowice, Rybnik, Żory, Bytom, Królewska Huta, Tarnowskie Góry oraz powiaty pszczyński, rybnicki, katowicki, bytomski, zabrzański, tarnogórski oraz w większości lubliniecki i gliwicki.

3 maja 1921 r. W. Korfanty wydał Manifest do ludu Górnośląskiego. Oświadczył w nim, że rząd odwołał go ze stanowiska komisarza plebiscy-towego, ponieważ nie potrafił zapobiec wybuchowi powstania. Zapowiedział także, że sam staje na czele ruch zbrojnego i będzie dążył, aby "ruch ten szlachetny przez zbrodnicze jednostki nie został zamieniony na anarchię". Dyktator powstania zakazywał wszelkich gwałtów, grabieży i znęcania się nad ludźmi, wyrażał także nadzieję, że zachowanie powstańców będzie zawsze wzorowe. Tego samego dnia wydał Korfanty petyczną odezwę do naczelnego wodza powstańców a także wystosował notę do rządów państw sprzymierzonych, stwierdzając, że powstanie wybuchło przede wszystkim wskutek niesprawiedliwych propozycji Międzysojuszniczej Komisji.

Choć Korfanty był dyktatorem powstania to jednak powołał specjalny Wydział Wykonawczy złożony z przedstawicieli partii politycznych, który razem z nim stanowił Naczelną Władzę Cywilną. Rząd polski po rozpoczęciu walk ogłosił swą neutralność i zamkną granicę między Polską a Śląskiem. Powstanie jednakże w dalszym ciągu rozwijało się żywiołowo, ogarniając z godziny na godzinę coraz większe tereny. Już w nocy z 3 na 4 maja powstańcy dotarli do Odry.

W te pierwsze zwycięskie dni rosła i krzepła w bojach powstańcza armia. Naczelna Komenda Wojsk Powstańczych podzieliła ją na trzy grupy operacyjne:

1-a - grupa "Południe" - dowódca ppłk Sikorski ps. "Cietrzew", szef sztabu Grześkowiak ps. "Brunchorst";

2-a - grupa "Północ" - dowódca kpt. Nowak ps. "Neugebauer", szef sztabu Wyglenda ps. "Traugutt";

3-a - grupa "Wschód" - dowódca kpt. Grzesik ps. "Hauke", szef sztabu Grażyński ps. "Borelowski".

Po 3 dniach walk powstańcy mieli około 100 zabitych i 400 rannych. Ogromne znaczenie przywiązywali powstańcy do zdobycia Kędzierzyna i Koźla, dwóch sąsiadujących z sobą miast, o dużym znaczeniu strategicznym i gospodarczym. Kędzierzyn posiadał wówczas największy na Górnym Śląsku dworzec towarowy i stanowił węzłową stację kolejową na drodze do Opola, Gliwic i Raciborza. W Koźlu natomiast znajdował się port rzeczny na Odrze, w którym zmagazynowano ogromne zapasy żywności. 3 maja nad ranem oddział wojsk powstańczych pod dowództwem Krügera Krukowskiego uderzył na stację w Kędzierzynie i po krótkiej walce z policją niemiecką zdołał opanować całe miasto. Przykładem zaciętości walk toczonych w trzecim powstaniu śląskim mogą być walki o Zębowice. Trwały one od 5 do 14 czerwca. Zębowice leżały w centralnym punkcie frontu powstańczej grupy "Północ", dlatego też do posiadania tej miejscowości przywiązywano ogrom-ne znaczenie. Zębowice zostały zdobyte przez oddziały powstańcze w dniu 5 maja, kiedy to Polacy na całej niemal długości frontu byli jeszcze w zwycięskiej ofensywie. Po zakończeniu powstania o dalszym losie Górnego Śląska miała zadecydować Rada Najwyższa. Przez cały lipiec trwały dyskusje między rządami Anglii i Francji co do sposobów rozwiązywania podziału spornego terytorium. Od 28 lipca do 6 sierpnia obradowała Komisja Rzeczoznawców Rady Najwyższej, która jednakże nie zdołała wypracować wspólnej decyzji. Dopiero 12 października 1921 r. Rada Ligi Narodów podjęła decyzję w sprawie podziału Górnego Śląska, którą zaakceptowała 20 października tego roku Konferencja Ambasadorów Rady Najwyższej.

Na podstawie tej decyzji z obszaru plebiscytowego o powierzchni 10753 km2 do Polski przyłączono 3214 km2, a więc 29% tego terenu.

Na obszarze przyznanym Polsce mieszkało 996 tys. ludności, tj. 46% mieszkańców Górnego Śląska. Na tym właśnie terenie rozlokowany był w większości przemysł górnośląski

Gdyby nie było trzech krwawych powstań ludu śląskiego, który wobec całej Europy zażądał w sposób zdecydowany, aby ziemia śląska powróciła w granice odrodzonego państwa polskiego, decyzja ta byłaby z pewnością o wiele mniej korzystna.
Polecam:
http://Kliniska.com - serwis o miejscowości Kliniska Wielkie
http://WEBprojektant.pl - vortal dla webmasterów
Awatar użytkownika
Artur Rogóż
Administrator
 
Posty: 4708
Rejestracja: 24 maja 2010, 04:01
Monety: 9,940.52
Podziękował : 15 razy
Otrzymał podziękowań: 5 razy
Online: 9d 19h 1m 50s


Wróć do Bitwy, wojny i kampanie

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości

Szukaj

Menu Użytkownika

Dołącz do nas

REKLAMA